Ενδοκρινολογία

Υπερθυρεοειδισμός

Ο υπερθυρεοειδισμός αποτελεί κλινικό σύνδρομο(συμπτώματα) στο οποίο όλος ο οργανισμός εκτίθεται σε υψηλά επίπεδα θυρεοειδικών ορμονών.

Κατά σειρά συχνότητας συνήθη αίτια υπερθυρεοειδισμού είναι:

α. νόσος Graves (μπορεί να συνυπάρχει με εξόφθαλμο)
β.πολυοζώδης τοξική βρογχοκήλη
γ. τοξικό αδένωμα
δ. υποξεία θυρεοειδίτιδα στην οξεία φάση της
ε. υπερδοσολογία θυροξίνης

Σελήνιο και Θυρεοειδής

Το 1817 ο Σουηδός χημικός Berzelius ανακάλυψε το στοιχείο σελήνιο (Se). Το ονόμασε έτσι για να τιμήσει την Θεά του φεγγαριού Σελήνη (1). 140 χρόνια μετά οι Schwarz και Foltz ανακοίνωσαν ότι το Se είναι ουσιώδες στοιχείο για την υγεία των ζώων, όταν διαπίστωσαν ότι ίχνη από το στοιχείο αυτό προστατεύουν το ήπαρ από νέκρωση σε ποντίκια που πάσχουν από έλλειψη βιταμίνης Ε. Μετά από αυτή την διαπίστωση έγινε αποδεκτό ότι πάρα πολλές βιολογικές λειτουργίες έχουν άμεση σχέση με το Se (1,2). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Se σε μεγάλες περιεκτικότητες γίνεται τοξικό με δυσμενείς επιδράσεις σε πολλές λειτουργίες του οργανισμού.

Φαιοχρωμοκύττωμα: μια σπάνια,αλλά θεραπεύσιμη αιτία αρτηριακής υπέρτασης.

Αλέξης Τραυλός, ειδικευόμενος ενδοκρινολόγος και Αντώνης Πολυμέρης, ενδοκρινολόγος Β΄ Ενδοκρινολογικό Τμήμα-ΓΝΑ «Αλεξάνδρα» Το φαιοχρωμοκύττωμα είναι ένας σπάνιος όγκος των επινεφριδίων (ενδοκρινείς αδένες που βρίσκονται πάνω από τους νεφρούς), που εκκρίνει περιστασιακά κατεχολαμίνες (αδρεναλίνη, νοραδρεναλίνη και σπάνια ντοπαμίνη) και προκαλεί συνήθως…

Παχυσαρκία Παιδιών και Εφήβων

Η παχυσαρκία έχει αναδειχθεί σε ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα δημόσιας υγείας του 21ου αιώνα, και ο όρος ‘επιδημία’ χρησιμοποιείται συχνά προκειμένου να περιγράψει την δραματική αύξηση της συχνότητας της παχυσαρκίας. Στην Ελλάδα, το ποσοστό υπερβαρότητας και παχυσαρκίας κατά την παιδική και εφηβική ηλικία υπερβαίνει το 30%.

Η επίδραση της περιβαλλοντικής ρύπανσης στο ορμονικό σύστημα του ανθρώπου.

Τα τελευταία χρόνια έχει διαπιστωθεί ότι υπάρχουν χημικές ουσίες, προερχόμενες από το περιβάλλον, οι οποίες μιμούνται την δράση των ορμονών και παρεμβαίνουν στην ομαλή λειτουργία του ορμονικού συστήματος τόσο του ανθρώπου, όσο και των ζώων. Οι ουσίες αυτές ονομάστηκαν ενδοκρινικοί διαταράκτες [(ΕΔ), endocrine disruptors] και βρίσκονται στο περιβάλλον, στα τρόφιμα και τα καταναλωτικά προϊόντα, που χρησιμοποιούνται καθημερινά και σε ευρεία κλίμακα από τον άνθρωπο. Η έκθεση τόσο των ανθρώπων όσο και των ζώων, μπορεί να συμβεί μέσω του αέρα, του νερού, του εδάφους, αλλά και μέσω του πλακούντα και του μητρικού γάλακτος. Πολυάριθμες μελέτες δείχνουν την επίδραση των ΕΔ στην εμφάνιση της εφηβείας, στο γυναικείο και ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα και στη λειτουργία του θυρεοειδούς. Εξαιτίας των σοβαρών αυτών επιδράσεων είναι απαραίτητο οι επαγγελματίες υγείας και το κοινό να ενημερωθούν για τις επιπτώσεις των ΕΔ, με σκοπό τον περιορισμό της έκθεσης στις ουσίες αυτές.

DHEA: Εχει αντιγηραντική δράση;

Τα επινεφρίδια είναι μικροί τριγωνικοί ενδοκρινείς αδένες που βρίσκονται πάνω από κάθε νεφρό. Ο κάθε αδένας αποτελείται από τον εξωτερικό φλοιό του και τον εσωτερικό μυελό του. Στο φλοιό των επινεφριδίων γίνεται η σύνθεση ορμονών όπως η κορτιζόλη, η τεστοστερόνη, τα οιστρογόνα, η DHEA (δεϋδροεπιανδροστερόνη) και η αλδοστερόνη.
Το σώμα μας παράγει φυσικά την ορμόνη DHEA στα επινεφρίδια. Με τη σειρά της, η DHEA βοηθά στην παραγωγή άλλων ορμονών, συμπεριλαμβανομένης της τεστοστερόνης και των οιστρογόνων. Μια συνθετική εκδοχή της DHEA είναι διαθέσιμη σε μορφή χαπιού. Πωλείται ως συμπλήρωμα διατροφής στις ΗΠΑ και στη Ελλάδα, ενώ είναι διαθέσιμο μόνο με ιατρική συνταγή σε άλλες χώρες.

Ο θυρεοειδής και οι συνηθέστερες παθήσεις του (Β Μέρος)

Υποθυρεοειδισμός σημαίνει υπολειτουργία του θυρεοειδούς, παράγει δηλαδή λιγότερες θυρεοειδικές ορμόνες από ότι χρειάζεται ο οργανισμός. Η διάγνωση γίνεται εύκολα με εξέταση αίματος, τα επίπεδα της Τ4 ή/και της Τ3 είναι χαμηλά και η TSH είναι υψηλή.
Οι συχνότερες αιτίες του υποθυρεοειδισμού είναι: 1. Η αυτοάνοσος θυρεοειδίτιδα π.χ. θυρεοειδίτιδα Ηashimoto, που στην εξέταση του αίματος βρίσκουμε συνήθως υψηλά επίπεδα θυρεοειδικών αυτοαντισωμάτων, 2.H χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδή, 3. η ακτινοβολία, 4. Διάφορα φάρμακα 5. Η ατροφία του θυρεοειδούς κλπ.
Ο ασθενής μπορεί να παραπονείται για έλλειψη ενέργειας, καταβολή δυνάμεων, κόπωση, υπνηλία, επίσης μπορεί να κρυώνει, να έχει ξερό δέρμα, απώλεια μαλλιών, δυσκολία απώλειας βάρους, προβλήματα μνήμης, ροχαλιτό, μυικές κράμπες, δυσκοιλιότητα, αύξηση χοληστερόλης, χονδρή φωνή κλπ

Χειρουργικές τεχνικές για την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη.

Η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη είναι μια νόσος που αφορά σχεδόν κάθε άνδρα μετά την ηλικία των 60 ετών, εκδηλώνεται με μια ποικιλία συμπτωμάτων που συνίστανται από κακή ποιότητα μέχρι πλήρη αδυναμία ούρησης και ένα μεγάλο ποσοστό των ανδρών θα οδηγηθούν τελικά σε χειρουργική επέμβαση για να αποκαταστήσουν την προβληματική τους ούρηση. Ποιες όμως είναι οι χειρουργικές τεχνικές που εφαρμόζονται στις μέρες μας και ποια είναι η καταλληλότερη για τον κάθε ασθενή;

Ο θυρεοειδής και οι συνηθέστερες παθήσεις του

Κατά την ανάπτυξη του εμβρύου ο θυρεοειδής δημιουργείται στη βάση της γλώσσας και ακολούθως μεταναστεύει προς τα κάτω για να λάβει τη τελική του θέση στο πρόσθιο μέρος του λαιμού πριν από τη γέννηση. Σπάνια μπορεί κάποιο τμήμα του ή όλος ο θυρεοειδής κατά τη μετακίνησή του να μείνει στα ¨μισά του δρόμου¨ και να δημιουργηθεί έκτοπος θυρεοειδής. Σπανιότατα δεν μεταναστεύει καθόλου, μένει στο πίσω μέρος της γλώσσας (γλωσσικός θυρεοειδής).
Η λειτουργία του συνίσταται στο να παίρνει το ιώδιο, που βρίσκεται σε πάρα πολλές τροφές, να το ενώνει με ένα αμινοξύ, την τυροσίνη, και να παράγει τις θυρεοειδικές ορμόνες, την θυροξίνη ή τετραϊωδοθυρονίνη (Τ4) και τη τριϊωδοθυρονίνη (Τ3).

Διαταραχές ανάπτυξης των παιδιών

Διαταραχή ανάπτυξης ορίζεται η απόκλιση από το φυσιολογικό πρότυπο ανάπτυξης, με βάση τους ειδικούς πίνακες ανάπτυξης των παιδιών, για την ηλικία και το φύλο. Οι πίνακες ανάπτυξης βασίζονται σε μετρήσεις οι οποίες έγιναν σε ομάδες παιδιών της ίδιας φυλής και εθνικότητας.

Η σωματική ανάπτυξη του παιδιού αξιολογείται λαμβάνοντας υπ’όψιν το ύψος των γονέων , το ιστορικό κυήσεως, το ιστορικό του παιδιού και περιβαλλοντικούς παράγοντες και ειδικά τη διατροφή και άσκηση.
Η αντικειμενική εκτίμηση του αναστήματος γίνεται με την μέτρηση του ύψους των παιδιών με ειδικά αναστημόμετρα. Το ύψος του παιδιού είναι η συνολική αύξηση του παιδιού την στιγμή της μέτρησης . Για την παρακολούθηση του παιδιού χρησιμοποιούνται οι πίνακες ανάπτυξης με τις εκατοστιαίες θέσεις για το ύψος και τον ρυθμό αύξησης ανάλογα με την ηλικία και το φύλο. Ο ρυθμός αύξησης αντανακλά τη μεταβολή του ύψους στο χρόνο. Για να υπολογιστεί ο ετήσιος ρυθμός αύξησης του παιδιού σε εκατοστά/χρόνο χρησιμοποιούνται μετρήσεις που απέχουν μεταξύ τους 6 μήνες . Οι μετρήσεις των έξι μηνών είναι απαραίτητες γιατί υπάρχουν εποχιακές και άλλες διακυμάνσεις της αύξησης για αποφυγή κάποιου λάθους.